Het internet slibt dicht met AI-slop. Dat is erg, maar het is niet nieuw. Het is de zoveelste keer dat we het internet zelf vervuilen, en het gaat steeds op dezelfde manier.
Het patroon
Er is een mechanisme dat vertrouwen geeft. Dat mechanisme wordt geld waard. Dan wordt het nagemaakt tot het niets meer betekent.
Je kent de reeks. E-mail was een bericht van iemand die je kende, tot de spam kwam. Een sterretjesscore op een webshop zei iets, tot de nepreviews kwamen. Een kop op een nieuwssite vertelde waar het stuk over ging, tot clickbait het overnam. Een recept was een recept, tot er een levensverhaal van vijfhonderd woorden voor moest omdat Google dat beloonde. "De 10 beste" van alles. Contentmarketeers hebben het web twintig jaar volgestort met tekst die bedoeld was om gevonden te worden. Het was slop, alleen nog met de hand gemaakt.
Toen werden mensen het mechanisme. Mensen vertrouwen liever mensen dan advertenties, dus werden mensen te koop. Het begon met grote namen en werd een epidemie van micro-influencers, tot aan de buurvrouw met tweeduizend volgers en een kortingscode.
Kijk naar LinkedIn. Het platform ging posts van influencers volgens vaste recepten voortrekken op de berichten van je eigen netwerk. De haakzin, de witregel, de wijze les aan het eind. Mensen voelen dat en vinden het er steeds minder fijn. Ze zijn klaar met algoritmisering.
Nu is de tekst zelf aan de beurt. Een goed geschreven stuk was lang een teken dat er iemand had nagedacht. Dat signaal is weg. Ik schreef eerder dat goede AI-teksten niet opvallen: je ziet aan een tekst niet meer of er een mens achter zit. Wie hier gemakzuchtig mee omgaat en mensen slop voorschotelt, is in mijn ogen af. Je lezer merkt het en gelooft je daarna niet meer.
Filteren is vechten tegen de bierkaai
De reflex is elke keer dezelfde: filteren. Spamfilters, spamupdates van Google, een AI-verklaring bij Amazon. Het helpt even en dan past de troep zich aan. Na alle vorige rondes weten we hoe dat afloopt: een filter maakt slop alleen beter in doen alsof.
Mensen gaan terug naar mensen
Het open internet is een mijnenveld van marketing geworden en steeds meer mensen lopen er omheen. Ze zoeken een aannemer via een appgroep, een boek via een vriend, een restaurant via iemand die er geweest is. Vertrouwen trekt zich terug naar de plek waar het begon: mensen die je kent en die er niets aan verdienen.
Dat laatste is het verschil met de influencer. Een aanbeveling van een collega die er niets voor krijgt, is nog niet gekaapt. Het is ouderwetse mond-tot-mondreclame, en die wordt sterker naarmate de rest onbruikbaarder wordt.
Wat wij daarvan merken
Aigenwijs geeft AI-trainingen en we hebben nog geen cent aan advertenties uitgegeven. Elke klant kwam via iemand die in een training zat en het aan een collega vertelde. Die collega belde. Zo werkt het vanaf dag één, en het werkt beter dan alles wat wij zouden kunnen kopen.
Ik zie de spanning. Wij leren mensen sneller produceren met AI, wij draaien de kraan mee open. Wat we daarbij steeds vaker zeggen: dat je nu tien keer zoveel kunt maken, is de reden om het niet te doen.
Zeg iets wat alleen jij kunt zeggen
Als volume niets meer bewijst, blijft er één ding over. Zeg iets vanuit wat je hebt meegemaakt, wat je hebt gezien, waar je voor staat. Dat is niet te genereren, want er zit een persoon aan vast die je kunt aanspreken. Iemand die het live kan uitleggen. Iemand die je collega kent.
We hebben het internet jarenlang vervuild en dachten dat het gratis was. Nu komt de rekening: het vertrouwen dat we online hadden is op, en het komt niet terug via een beter algoritme. Het komt terug via mensen. Wat mij betreft is dat geen slecht nieuws.
